ΟΙ ΟΙΚΟΙ [Ἀκροστιχίς: κατ' ἀλφάβητον] Ἄγγελος πρωτοστάτης, οὐρανόθεν ἐπέμφθη, εἰπεῖν τῇ Θεοτόκω τὸ Χαῖρε• καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ, σωματούμενόν σε θεωρῶν, Κύριε, ἐξίστατο καὶ ἵστατο, κραυγάζων πρὸς Αὐτὴν τοιαῦτα• Χαῖρε, δ' ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει, χαῖρε, δι' ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει. Χαῖρε, τοῦ πεσόντος Ἀδάμ ἡ ἀνάκλησις, χαῖρε, τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις. Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀθρωπίνοις λογισμοῖς, χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον καὶ ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς. Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα, χαῖρε, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα. Χαῖρε, ἀστὴρ ἐμφαίνων τὸν ἥλιον, χαῖρε, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως. Χαῖρε, δι' ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις, χαῖρε, δι' ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης. Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

ANTONIO CANOVA: Έζησε μέσα στην καρδιά του Νεοκλασικισμού και υπήρξε κατά πολλούς ο κυριότερος εκπρόσωπός του. Δημιούργησε σώματα απόλυτα εξιδανικευμένα με τέλειες αναλογίες.Τα έργα του αποπνέουν την ηρεμία και τη γαλήνη των γλυπτών της κλασικής αρχαιότητας.Κάθε ιδέα του την περνούσε μέσα από διάφορα στάδια, όπως το σκίτσο,το πρόπλασμα,το εκμαγείο μέχρι να την μεταφέρει στο τελικό υλικό του και να της δώσει την τελειότερη μορφή της. "Έρως και Ψυχή"( A.CANOVA 1757-1822)

Νικηφόρος Λύτρας( 1832-1904): η αναμονή

Και επειδή η ποίηση, όπως λέει και η Κική Δημουλά, έχει όλες τις γλώσσες μέσα της, το ποίημα της σύγχρονης μεγάλης-άλλης μιας μεγάλης-ιταλίδας ποίητριας Alda Merini"Σε περιμένω", με παραπέμπει στον θαυμάσιο πίνακα του Νικηφόρου Λύτρα" η αναμονή" που περιγράφει με τόση ευαισθησία το συνάσθημα της αναμονής τόσο συνυφασμένο με τη γυναικεία ψυχοσύνθεση μέσα στους αιώνες... (Αφρ.Μερμ.)

Ti aspetto e ogni giorno mi spengo poco per volta e ho dimenticato il tuo volto. Mi chiedono se la mia disperazione sia pari alla tua assenza no, è qualcosa di più: è un gesto di morte fissa che non ti so regalare. (Alda Merini)

Πόσο μου αρέσουν της περισυλλογής οι ώρες. Με ένα βιβλίο ακουμπισμένο στα πόδια , να ταξιδεύω στο χθες στο τώρα---ποτέ στο αύριο- να νιώθω το αεράκι να με χαϊδεύει να αφουγκράζομαι τους ήχους της μοναξιάς.. στο πέτρινο καθισμένη κυκλαδίτικο πεζούλι να ρίχνω πότε στη θάλασσα ματιές ανάμεσα απο τις πικροδάφνες πότε στων λογισμών μου τη σελίδα.. Παρασυρμένη από την καθαρότητα να διαβάζω και να ονειρεύομαι και οι χάρτινοι ήρωες να παίρνουν σάρκα και να αναμειγνύονται με τη ζωή μου.. Νιώθω τότε τη στιγμή να με συνθλίβει και να με απογειώνει. (Αφροδίτη Μέρμηγκα,Λυρικές περιδιαβάσεις,Ι)

Σκέψεις διατυπωμένες σε ανύποπτο χρόνο βρίσκουν τόσο ταιριαστά, κατά την άποψή μου,την εικαστική τους πλευρά στον εκπληκτικό πίνακα του μεγάλου ιμπρεσιονιστή (C.Monet: Η Αλίκη στον κήπο)

M.Chagall-P.Neruda Οι δυο εραστές-Dos amantes Η κρυστάλλινη ποίηση του Νερούντα , πυκνή γεμάτη λυρισμό, φαντασία, φλόγα δίπλα στην κεφάτη γνήσια λαϊκή και συνάμα ανατρεπτική ζωγραφική του Σαγκάλ σε μια συνομιλία περί έρωτος..